Życie to poważna sprawa

... Przypomniał mi pogrzebie uczestniczyli I dziś rano.
Bliskiej osoby nie jest nagle: śmierć, gdy dotyka nas zawsze blisko nas sił do zastanowienia się nad sensem życia. To czego nie możemy uchylać. Nadal żyjemy i planu naszego życia absurdalne myślenie w perspektywie nieśmiertelności, jak gdyby to było kiedyś umrzeć. Jesteśmy ludźmi racjonalne, ale jednocześnie ogromnie głupie: Nie zdajemy sobie sprawę, że nie możemy dodać jeden moment w naszym życiu, a my złudzenie bycia panów i mistrzów. Myślimy, że wszystko jest dopuszczalne pod warunkiem, że spełniają nas i nie szkodzić innym, żyjemy w "Carpe Diem" jedyny powód. Nie obrzydliwe starości i śmierci z nami szoku, że tak często nie chcą nawet nominować: "Proszę nie mówić o umarłych!" Powiedział na dobę przez osobę wstrząśnięty faktem, że miałem wymienione osoby, która została brakuje.
Nie mało, aby powiedzieć: jesteśmy ulotne i nie chcą dopuścić. Żyjemy w świecie, stale i w społeczeństwie, które są sprzeczne antropocentryzm swoich miejscach, które człowiek w centrum wszystkiego. Ale centrum to?
Ja jestem coraz bardziej przekonany, że jeżeli człowiek naprawdę traci z oczu jego raison d'etre potem wszystko spada do chaosu i całkowitego relatywizmu: utracisz poznania dobra i zła, a jeszcze gorzej tracą wiedzę o sobie ! Nie ma "Cogito ergo sum", że ma!
Myślę, że tylko centrum, jedynym powodem do istnieją dla nas wszystkich, którzy nie mogą pozostać w jednym, który stworzył nas i dał nam życie, Bóg. Ja i kto nie kocha teorie lub moralisms: Mam zawsze dążyła do faktów i okoliczności, jak ta, która dziś Byłem świadkiem, w którym śmierć była osoba z doświadczeniem wejścia w życie wieczne, mogę powiedzieć, że glimpsed rzeczywistej obecności Tego, który Matki Kościoła definiuje jako Boga Ojca.