Het leven is een ernstige zaak

... Herinnerde ik me de begrafenis bijgewoond van vanmorgen.
Een geliefde is plotseling niet: toen de dood raakt ons altijd nauw dwingt ons na te denken over de betekenis van het leven. Het 'iets wat we niet kunnen onttrekken. Nog steeds leven we ons leven en van plan denk in het absurde vooruitzicht van onsterfelijkheid, alsof wij ooit sterven. Wij zijn rationele wezens, maar tegelijkertijd enorm stom: niet realiseren we ons dat we niet kunnen toevoegen van een enkel moment in ons leven en we illusie dat heren en meesters. We denken dat alles is toegestaan, mits aan ons zijn en niet schadelijk voor anderen, we leven door de "CARPE DIEM" de enige reden. Er walgelijk ouderdom en overlijden schokt ons, zodat vaak niet eens willen benoemen: "Gelieve niet praten over de dood!" Zei een dag per persoon geschokt door het feit dat ik had het over een persoon die was vermist.
Er zijn weinig te zeggen: wij zijn het vergankelijke en het niet willen toegeven. We leven in een wereld die voortdurend en in een samenleving die in tegenspraak zijn met hun anthropocentrism plaatsen die man in het midden van alles. Maar het centrum van die?
Ik ben steeds meer van overtuigd dat als de mens echt verliest het zicht van haar raison d'être vervolgens alles valt in chaos en totale relativisme: je verliest de kennis van goed en kwaad, en erger nog verliezen de kennis van zichzelf ! Er is geen "cogito ergo sum" dat duurt!
Ik denk dat de enige center, de enige reden te bestaan voor ieder van ons die niet kunnen verblijven in een, Die ons en gaf ons leven, God. En ik ben iemand die houdt niet van de theorieën of moralisms: Ik heb altijd verlangd naar de feiten en de feiten zoals die waar ik getuige van vandaag, die van het overlijden van een persoon werd ervaren als het binnenkomen in het eeuwige leven, kan ik zeggen dat hij zagen opdoemen de werkelijke aanwezigheid van hem dat de Moeder Kerk definieert als God de Vader.